Wiedeń jest pierwszym miastem, które już w 1992 roku zaczęło wprowadzać gender planning, czyli uwzględniać potrzeby kobiet w planowaniu miejskim. Była to prosta koncepcja, odkrywająca rzadko braną pod uwagę stronę miasta — jego kobiecą twarz. W tym celu odwiedziłam Wiedeń z członkiniami Stowarzyszenia Klub Kobiet Kreatywnych z siedzibą w Cieszynie w ramach koordynowanego przez nas projektu pt. „Jak kobiety ratują planetę. Współpraca organizacji kobiecych z Polski i Austrii wobec wyzwań klimatyczno-energetycznych”, współfinansowanego przez Unię Europejską w partnerstwie ze Stowarzyszeniem Polskich Kobiet w Austrii.
Niniejszy artykuł przedstawia podjęte w ostatnich latach przez władze samorządowe Cieszyna działania, aby – wykorzystując rozwiązania oparte na przyrodzie i błękitno-zielonej infrastrukturze – sprostać takim wyzwaniom, jak zanieczyszczenie powietrza, efekt miejskiej wyspy ciepła, zagrożenia związane z brakiem retencji wody deszczowej (susze, powodzie), utrata bioróżnorodności oraz ograniczona dostępność terenów zieleni, negatywnie wpływająca na walory estetyczne miasta i jakość życia mieszkańców.
Artykuł przedstawia inicjatywy Stowarzyszenia Kongres Polskich Kobiet w Austrii (w skrócie KPKwA) i opisuje współpracę z Wydziałem Ds. Integracji i Różnorodności Miasta Wiedeń (w skrócie MA 17) oraz wydarzenia, jakie Kongres organizuje i ma w planach zorganizować w Wiedniu w kooperacji z Miastem.
Kalabria to urokliwa kraina na południu Włoch. Zagrożona wybuchem pobliskiej Etny i trzęsieniami ziemi, pełna beztroskich turystów i rdzennych mieszkańców, którzy niekiedy zapominając o podstawowych zasadach zachowania na plaży czy w mieście, bywają niebezpieczeństwem dla kobiet i dzieci.
Artykuł dotyczy spotkania lokalnego „Kobieta Eko-praktyczna”, które odbyło się we wiedeńskim magistracie zrealizowanego w ramach projektu „Jak kobiety ratują planetę”. Zawiera szczegółowy opis wydarzenia.
O jakim świecie wielu z nas marzy, wspominając swoje dzieciństwo u babci na wsi? W gąszczu nowoczesności słowiańskie spojrzenie na ekologię stanowi niezwykłe źródło inspiracji. Korzenie tego podejścia sięgają głęboko mitologii, rytuałów i legend starożytnych Słowian, gdzie przyroda była czczona jako święta.
Stawiając na ekologiczny styl życia, z rozmysłem dokonujemy zmian w każdej jego sferze: trendy zero waste i secondhandy obecnie przeżywają prawdziwy rozkwit. W przypadku bielizny sytuacja była nieco bardziej skomplikowana, aż do chwili, gdy natrafiłam na ekologiczne salony bieliźniarskie.
„Czego Jaś się nie nauczy, tego Jan nie będzie umiał”, czyli jak nauczyciele w mojej szkole przyczyniają się do proekologicznych nawyków u młodzieży i dzieci z niepełnosprawnościami. Tym przysłowiem można określić ekowychowanie dzieci i młodzieży. W dzisiejszych czasach również my dorośli uczymy się jak racjonalnie i ekonomicznie dbać o nasze środowisko naturalne. Jak nie marnować żywności i dawać rzeczom drugie życie. W tym artykule opowiem krótko o pracy nauczycieli, opiekunów oraz terapeutów w Szkole Specjalnej w Korneuburgu, w Dolnej Austrii oraz o ich wkładzie w ekoedukację dzieci i młodzieży z niepełnosprawnościami.
Ostatnio zdarza mi się nie mieć cierpliwości. Kiedy jej nie mam, rozumiem swoje emocje doskonale i wiem, że mam do nich prawo. Ten stan jednak z czasem mija, a wtedy zaczynam mieć wyrzuty sumienia, że nie sprostałam zagadnieniu. Że nie byłam dla kogoś taka, jaką ten ktoś mnie sobie życzył, a fajnie byłoby móc taką być. Życie jednak jest zupełnie inne i pokazuje nam, jak inny jest ktoś drugi.
Współczesny świat staje przed paradoksem dwóch skrajności – nadmiaru i niedostatku jedzenia. Pomimo technologicznego postępu, który umożliwia produkcję większych ilości żywności niż kiedykolwiek wcześniej, nadal miliony ton jedzenia są marnowane.

